In 2007 waren wij voor het laatst in mijn geboorteland Indonesië geweest. We waren toen op weg voor de zoektocht met mijn biologische moeder Kamah Tuminem. Mijn biologische moeder was te arm om mij een goed leven te brengen en ik werd toen ter adoptie aangenomen. Ik ben enige kind, ik had biologisch gezien niet echt zussen of broers. Kamah Tuminem had toen een huidige echtgenoot Wik die toen al op leeftijd was en op 5 december 2010 helaas was overleden. Wik heeft wel een dochter dus eigenlijk moet ik haar zien als een halfzusje maar haar naam is Rho.
Via Sally van het Kindertehuis waar ik als baby vroeger had gelegen brachten ze ons met een busje naar Petarukan op een niet toeristisch gedeelte tussen Cirebon en Semarang op Centraal Java.
Via de steegjes kwamen we langzamerhand naar het huis van Kamah en Wik die in Petarukan (Centraal Java) woont
Je ziet op de muur "Bangsat"met graffiti gekladderd. Bangsat betekent iets van (ouwe) schurk of oud Nederlands voor schobbejak, deugniet.
Ik mocht voorop en dat was voor ons ook wel nieuw. Petarukan is helemaal niet toeristisch en daarom voor ons was dat onbekend. Maar gelukkig werden wij toen door het kindertehuis vanuit Jakarta toen beter begeleid.
Na de stenen muren kwamen wij toch op een kampong uit waar een van de huizen Kamah en Wik wonen.
Dit is het huis van Kamah en van Wik
Ik stond naast Wik en naast mijn biologische moeder Kamah waaruit bleek dat Wik kennelijk niet mijn biologische vader was.
Foto links en in het midden is de keuken en ik mocht samen met de jongen van één van het kindertehuis op de foto. Foto rechts is de badkamer.
Nadat we in huis huis hebben gekeken gingen wij toen souvenirs uitdelen uit Nederland. Zowel Wik als Kamah waren er toen helemaal blij mee.
Later gingen wij naar het strand vlakbij Petarukan. Op het strand vertelde Kamah ons via tolk van Sally hoe de adoptie was ontstaan en mij toen had afgestaan. Ze was te arm om mij een goed leven te brengen en ze vertelde ons ook dat ik de enige bloedverwant van haar ben.
Begin najaar 2022 ging ik met Femke of met tante Miri naar de Tong Tong Fair in Den Haag. Maar ik moest toen huilen en ik was toen ook eerst verdrietig omdat ik na coronacrisis niet wist of Kamah nog zou leven. Maar Sally was erop af gegaan en ze maakte toen deze foto van mijn biologische moeder in November 2022. Ze loopt wel wat moeilijker en ze heeft toen last van haar knieën maar verder nog kerngezond. Ook Rho mocht op de foto. Wik leeft allang niet meer maar Rho is er ook gelukkig nog. Blijkbaar wonen Rho en Kamah niet zo ver van elkaar vandaan.
